Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 marca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 172/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Teresy Gołębiewskiej zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP:
1) art. 37l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25,
poz. 128 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 25 marca 1999 r. do dnia 31 grudnia 2000 r.;
2) art. 37l ust. 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 2 sierpnia 2001 r. w związku z
art. 24 ust. 4 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 25 marca 1999 r. do dnia 2 sierpnia 2001 r. oraz art. 41 ustawy
z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. Nr 106, poz. 1118 ze zm.) w związku z art. 45 tej ustawy.
Zaskarżonym przepisom zarzuciła skarżąca niezgodność z art. 32, art. 64 ust. 2 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji. W oparciu
o zaskarżone przepisy organy administracji przyznały skarżącej prawo do zasiłku przedemerytalnego od 3 sierpnia 2001 r., tj.
od dnia następującego po dniu złożenia wymaganych dokumentów, w tym decyzji o uznaniu skarżącej za repatrianta. Ta ostatnia
decyzja umożliwiła zaliczenie przez organ rentowy do udokumentowanego okresu pracy 9-letniego okresu pracy skarżącej za granicą.
Kwestionując zaskarżone przepisy skarżąca podkreśliła, że zawarte w nich unormowania stanęły na przeszkodzie przyznania prawa
do zasiłku od dnia pierwszej rejestracji skarżącej, dokonanej jeszcze pod rządami art. 12 ust. 2 ustawy o obywatelstwie polskim,
bardziej restrykcyjnie określającego warunki uzyskania statusu repatrianta. W związku z powyższym skarżąca wskazała na brak
w ustawie o repatriacji stosownych przepisów przejściowych, które miałyby zastosowanie do okresu sprzed wejścia w życie art.
41 tej ustawy.
Postanowieniem z 21 maja 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
stwierdził,