Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 grudnia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 172/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skarżący zakwestionował zgodność z art. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji art. 14 ust. 3 ustawy
z dnia 10 kwietnia 1974 r. – Prawo lokalowe (Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 ze zm.). Zdaniem skarżącego, niezgodność zaskarżonego
przepisu ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi dotyczy „zakresu, w jakim przepis ten w zastosowaniu do najmu pracowni plastycznej
w zasobach spółdzielni mieszkaniowej przez twórcę plastyka, będącego członkiem tej spółdzielni stanowi przeszkodę do ustalenia,
że spłata przez członka spółdzielni w czasie trwania stosunku najmu całości kredytu inwestycyjnego przypadającego na dany
lokal (pracownię plastyczną) jest równoznaczna ze spłatą przez niego wkładu budowlanego przypadającego na ten lokal i tym
samym pozbawia najemcę będącego członkiem spółdzielni roszczenia o przydział tego lokalu przez spółdzielnię”.
Postanowieniem z 10 lutego 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie dopełnił jednej z podstawowych przesłanek dopuszczalności skargi, jaką jest uczynienie
jej przedmiotem unormowania, będącego podstawą prawną ostatecznego orzeczenia, z wydaniem którego wiąże on zarzut naruszenia
praw i wolności. Zdaniem Trybunału zaskarżony art. 14 ust. 3 prawa lokalowego nie może być uznany za taką podstawę. Przepis
ten określał jedynie zasady ustalania wysokości czynszu za najem lokalu użytkowego w budynkach spółdzielni mieszkaniowych.
Trybunał Konstytucyjny nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego jakoby zaskarżone unormowanie determinowało tym samym
prawną ocenę spełnienia przez skarżącego wymogu wniesienia wkładu budowlanego, jako przesłanki uzyskania następnie przydziału
lokalu na podstawie przepisów prawa spółdzielczego. Stanowiska tego nie zaakceptowały także orzekające w sprawie sądy.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Zarzucił
Trybunałowi obrazę reguł kodeksu postępowania cywilnego, polegającą na niepodaniu w treści orzeczenia konkretnej jednostki
redakcyjnej obowiązującej ustawy, jak również na braku przytoczenia w nim treści