Postanowienie TK z dnia 03 listopada 2011, sygn. Ts 172/11

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 czerwca 2011 r. Eko Dom Niemyjski spółka jawna z siedzibą w Wołominie (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie niezgodności art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: ustawa o kosztach sądowych) oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 7, poz. 45; dalej: ustawa z 2009 r.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji. Do skargi został dołączony wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie – Wydział X Gospodarczy z 19 maja 2010 r. (sygn. akt X GC 64/08).

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 3 listopada 2011 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze i w związku z tym pozostawił wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku sądu okręgowego bez rozpoznania. Jako podstawę odmowy wskazał przede wszystkim oczywistą bezzasadność zarzutów skargi (art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał zaznaczył, że – po pierwsze, art. 112 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych wskazuje jedynie chwilę, w której aktualizuje się obowiązek wniesienia opłaty od pisma procesowego dla osoby reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika, a nie sankcję za nieopłacenie takiego pisma – po drugie, zgodnie z orzecznictwem TK nie stanowi naruszenia prawa do sądu nałożenie na pełnomocników profesjonalnych surowszych wymagań w zakresie wnoszenia opłat od pism procesowych. Ponadto, Trybunał stwierdził, że skarżąca nie powiązała naruszenia