Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 maja 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 173/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 lipca 2006 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej zakwestionował
zgodność art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.)
z Konstytucją. Zakwestionowanemu przepisowi k.p.c. skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 42 ust. 3, art. 45 ust. 1 oraz art.
64 ust. 2 Konstytucji. Istota takiej niezgodności polegać ma – zdaniem skarżącej – na niesprawiedliwym rozstrzygnięciu sprawy
przez sąd, który w świetle kwestionowanego przepisu k.p.c. nie jest niezależny, bezstronny ani niezawisły. Ponadto, zaskarżony
przepis prowadzić ma do nierównego traktowania własności indywidualnej i kolektywnej, przyznając tej ostatniej priorytet.
W ocenie skarżącej art. 233 § 1 k.p.c. narusza też art. 45 Konstytucji, dopuszczając odrzucenie skargi na posiedzeniu niejawnym.
Skarga konstytucyjna został skierowana w związku z następującą sprawą. Postanowieniem Sądu Najwyższego z 28 marca 2006 r.
(sygn. akt V CNP 53/06) odrzucona została skarga skarżącej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
w Bielsku-Białej z 31 maja 2005 r. (sygn. akt II Ca 271/05). Tym ostatnim orzeczeniem oddalona została apelacja skarżącej
od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z 22 marca 2005 r. (sygn. akt I C 709/03), którym oddalono jej powództwo o zapłatę
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń na Życie S.A. w Warszawie Inspektorat w Bielsku-Białej.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniesionej
skargi, m.in. przez dokładne określenie przepisów ustawy, na podstawie których orzeczono ostatecznie o konstytucyjnych prawach,
wolnościach lub obowiązkach skarżącej. Ponadto wezwano także do wskazania, jakie konstytucyjne prawa podmiotowe skarżącej,
i w jaki sposób zostały naruszone przez przepisy stanowiące przedmiot wnoszonej skargi.
W piśmie pełnomocnika skarżącej z 13 września 2006 r. stwierdzono, że przedmiotem wnoszonej skargi jest art. 233