Postanowienie TK z dnia 15 grudnia 2009, sygn. Ts 173/08

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 30 maja 2008 r. skarżący zarzucił art. 254 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) sprzeczność z art. 176 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 i art. 41 ust. 2 Konstytucji.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z 21 marca 2008 r. (sygn. akt II Kp 182/08) zastosowano wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Zażalenie złożone na powyższe postanowienia zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z 2 kwietnia 2008 r. (sygn. akt IV Kz 119/08).

W dniu 28 kwietnia 2008 r. skarżący wniósł o uchylenie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Postanowieniem z 5 maja 2008 r. (sygn. akt 2 Ds. 385/08) prokurator Prokuratury Rejonowej w Piotrkowie Trybunalskim pozostawił wniosek bez uwzględnienia. W pouczeniu wskazano m.in., iż „na postanowienie w przedmiocie wniosku podejrzanego zażalenie przysługuje tylko wtedy, gdy wniosek został złożony po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia wydania postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania (art. 254 § 2 k.p.k.)”.

Skarżący podstawę do wniesienia skargi konstytucyjnej upatruje w naruszeniu art. 176 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 oraz art. 41 ust. 2 Konstytucji. W uzasadnieniu skarżący wskazuje, że nie jest racjonalna regulacja, zgodnie z którą podejrzany w pierwszych 3 miesiącach stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania jest pozbawiony możliwości domagania się kontroli przez sąd rozstrzygnięć organów postępowania przygotowawczego co do złożonego wniosku. Ze względu na izolacyjny charakter środka zapobiegawczego, rozstrzyganie o nim powinno być – w ocenie skarżącego – poddane stosownej kontroli odwoławczej bez względu na czas jego stosowania. Tylko bowiem postępowanie dwuinstancyjne zapewnić może obywatelowi właściwą i zgodną