Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 grudnia 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 173/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej we własnym imieniu przez radcę prawnego J.P. (dalej: skarżący) i wniesionej do Trybunału
Konstytucyjnego 5 września 2017 r. (data nadania), zarzucono niezgodność art. 60a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 lipca
2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1489, ze zm.; dalej: p.t.), z:
a) art. 64 ust. 1 i 2, art. 76 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
b) Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzoną w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienioną następnie
Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnioną Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja),
c) art. 1 ust. 1 Protokołu nr 12 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, otwartego do podpisu w Rzymie
dnia 4 listopada 2012 r. (dalej: Protokół Rzymski).
2. Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą.
Pismem z 5 czerwca 2015 r. operator telewizji satelitarnej poinformował skarżącego o zmianach warunków umowy określonych w
regulaminie świadczenia usług oraz w warunkach promocji – w związku z decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
Skarżący w piśmie z 22 czerwca 2015 r. poinformował operatora o odmowie akceptacji zmiany warunków umowy o świadczenie usług
telewizyjnych oraz o rozwiązaniu tejże umowy z winy operatora. W odpowiedzi operator naliczył skarżącemu karę umowną z tytułu
rozwiązania umowy przed upływem terminu, na który została zawarta.
Skarżący 25 października 2015 r., na podstawie art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.), wystąpił przeciwko operatorowi z powództwem o ustalenie, że doszło