Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 marca 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 174/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Andrzeja Cieślika zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15
lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.). Wobec zaskarżonego przepisu
skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 2, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 84 Konstytucji. Istoty
takiego naruszenia upatruje skarżący w ustanowieniu podwójnego – w jego ocenie – obowiązku podatkowego, ponoszonego przez
osobę prawną (spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością) oraz przez samego skarżącego, z tytułu jednej czynności prawnej, tzn.
zawartej umowy o pracę. W ocenie skarżącego, taka regulacja godzi w zasady sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa,
prowadzi też do niedozwolonego ograniczenia wolności działalności gospodarczej.
Postanowieniem z 26 stycznia 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
stwierdził, że w sprawie, w związku z którą skarżący wystąpił ze skargą, nie doszło do wydania ostatecznego orzeczenia, spełniającego
wymagania określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zarzut naruszenia konstytucyjnych praw wiąże bowiem skarżący z decyzją Izby
Skarbowej z 31 stycznia 2002 r., która jednak nie uzyskała przymiotu ostateczności, warunkującego dopuszczalność kierowania
skargi konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny podkreślił również, że kwalifikacji orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust.
1 Konstytucji nie wykazują także inne rozstrzygnięcia powoływane w skardze, tzn. decyzje Ministra Finansów w przedmiocie odmowy
stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej z 31 stycznia 2002 r., jak również późniejsza decyzja Izby Skarbowej z 31
stycznia 2003 r.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Zakwestionował
w nim stanowisko Trybunału Konstytucyjnego odnośnie odmowy uznania powołanej wyżej decyzji Ministra Finansów z 25 czerwca
2003 r. za ostateczne orzeczenie, o którym mowa w