Postanowienie TK z dnia 05 września 2013, sygn. Ts 174/13

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 czerwca 2013 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 2 i art. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.; dalej: ustawa o dodatkach mieszkaniowych) z art. 2 i art. 32 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującą sprawą. Decyzją z 12 października 2011 r. (znak: SL-I.824.1.1325.2011) Prezydent Miasta Pabianic odmówił przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 8 grudnia 2011 r. (znak: SKO. 5519/2011). Wyrokiem z 15 marca 2012 r. (sygn. akt III SA/Łd 124/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III oddalił skargę, którą skarżący złożył na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z kolei wyrokiem z 23 sierpnia 2012 r. (sygn. akt I OSK 1538/12) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu orzeczenia sąd wskazał, że sformułowany przez skarżącego zarzut naruszenia art. 2 w związku z art. 4 i art. 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie zasługuje na uwzględnienie, bo wynika z niezrozumienia pojęcia zamieszkiwania i pojęcia zajmowania lokalu mieszkalnego. Sąd zwrócił uwagę na to, że dodatek mieszkaniowy nie może służyć pokryciu kosztów utrzymania lokalu, w którym osoba ubiegająca się o ten dodatek nie zamieszkuje. Jeżeli osoba uprawniona do zajmowania lokalu w rzeczywistości w nim – tak jak skarżący – nie mieszka, to choćby nawet spełniała ustawowe kryteria dotyczące wysokości dochodu oraz przysługującej powierzchni normatywnej, nie może skutecznie ubiegać się o dodatek mieszkaniowy. Warunkiem jego otrzymania jest bowiem to, by wnioskodawca rzeczywiście zamieszkiwał lokal i prowadził w nim gospodarstwo domowe. Wynika to z literalnej wykładni art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Sąd podkreślił również, że skoro przepisy ustawy o dodatkach