Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 marca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 174/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 września 2017 r. (data nadania) S.G. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 3984 § 2, art. 3989 § 1 i 2 w związku z art. 39810 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) są
niezgodne z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została sformułowana na następującej sprawie.
Wyrokiem z lutego 2016 r. Sąd Apelacyjny, I Wydział Cywilny (dalej: Sąd Apelacyjny) oddalił apelację skarżącego od wyroku
Sądu Okręgowego IX Wydziału Gospodarczego z kwietnia 2015 r. w sprawie przeciwko Przedsiębiorstwu Handlowo-Produkcyjnemu Sp.
z o.o. o zapłatę. Od tego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zażądał uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia
i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie
powództwa. Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał, że w sprawie występują istotne zagadnienia
prawne, a skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Postanowieniem z marca 2017 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania, stwierdziwszy, że skarżący nie wykazał, iż w sprawie występują istotne zagadnienia prawne oraz
że skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Sąd uznał również, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą sąd
bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu.
Skarżący twierdzi, że zakwestionowane w skardze przepisy naruszają prawo do rzetelnego rozpoznania sprawy w przedsądzie kasacyjnym.