Postanowienie TK z dnia 21 listopada 2006, sygn. Ts 175/06

W skardze konstytucyjnej z 6 lipca 2006 r., pełnomocnik skarżącego – Sławomira Gębali – zakwestionował pierwotnie zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 3701 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Skarżący wskazał przy tym, iż na podstawie kwestionowanego przepisu k.p.c. Sąd Apelacyjny w Warszawie orzekł ostatecznie o wolnościach skarżącego określonych w Konstytucji.

Skarga konstytucyjna wniesiona została w związku z następującą sprawą. Postanowieniem Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r. (sygn. akt V CNP 64/06) odrzucona została skarga skarżącego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku Białej z 2 lutego 2006 r. (sygn. akt II Ca 743/05). Orzeczeniem tym oddalona została apelacja skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Białej z 26 października 2005 r. (sygn. akt I C 345/05) w sprawie powództwa przeciwko PZU Życie S.A. Postanowienie Sądu Najwyższego zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 13 czerwca 2006 r.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, m.in. przez dokładne określenie przepisów ustawy, na podstawie których sąd orzekł ostatecznie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego, i w stosunku do których skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z Konstytucją.

W piśmie z 19 września 2006 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził, że przedmiotem skargi konstytucyjnej czyni art. 233 § 1 k.p.c., któremu to unormowaniu zarzuca niezgodność z art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji. Ponadto wyjaśnił, że za orzeczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, uznane być winno w sprawie skarżącego postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r. W dalszej części swojego pisma powtórzył argumenty sformułowane już w skardze konstytucyjnej, a skierowane przeciwko konstytucyjności art. 233 § 1 k.p.c.

Trybunał