Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 grudnia 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 175/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 29 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżących zarzucił art. 183 §
2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.p.c.) sprzeczność z art. 32 oraz
art. 42 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Wyrokiem z 31 stycznia 2007 r. (sygn. akt VI K 859/06) Sąd Rejonowy w Szczecinie uznał skarżących za winnych popełnienia przestępstwa
z art. 183 § 2 k.k. oraz wymierzył na tej podstawie karę pozbawienia wolności, którą następnie warunkowo zawiesił. Po rozpatrzeniu
wniesionych apelacji Sąd Okręgowy w Szczecinie – Wydział IV Karny Odwoławczy wyrokiem z 2 lipca 2007 r. (sygn. akt IV Ka 874/07),
uwzględniając częściowo apelację wniesioną przez prokuratora, podwyższył wymierzoną skarżącym karę.
Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć skarżący wiążą naruszenie wynikających z art. 42 praw konstytucyjnych. Zdaniem
skarżących w ustawie karnej znamiona czynu zabronionego powinny być określone w sposób wyczerpujący, tj. bez odesłania do
nieokreślonych przepisów (bez wskazania konkretnego przepisu „do którego i od którego zależy penalizacja danego zachowania”).
Zdaniem skarżących podmiot powinien mieć możliwość uzyskania z treści przepisów ustawy karnej informacji na temat tego, jakie
czyny są objęte penalizacją. W przeciwnym wypadku dochodzi do sytuacji, w której zachowania określone w sposób uniemożliwiający
ustalenie zakresu stosowania przepisu karnego są zabronione pod groźbą kary. Taka sytuacja narusza w ocenie skarżących także
prawo do obrony. Ponadto, skarżący wskazują, że znajdują się w nierównej sytuacji w stosunku do sprawców czynu zabronionego
np. z art. 148 k.k., który w treści przepisów ma określone znamię czasownikowe.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący wskazują także, że użyty zwrot „wbrew przepisom ustawy” pozwala przyjąć, iż chodzi tutaj
nie tylko o przepisy rangi ustawy, ale i przepisy rangi podustawowej. Skarżący podnoszą ponadto, że