Postanowienie TK z dnia 20 września 2010, sygn. Ts 175/10

W skardze konstytucyjnej z 21 lipca 2010 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 41a w związku z art. 35c ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 78, poz. 684, ze zm.; dalej: u.p.p.).

W ocenie skarżącego przepisy te naruszają sformułowany w art. 2 Konstytucji „nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej i racjonalnej legislacji oraz sprawiedliwości społecznej i zasady równości wszystkich wobec prawa”. Skarżący wskazuje, że art. 41a u.p.p. ustanawia roszczenie o tzw. pożyczkę restrukturyzacyjną, jednak nie przewiduje „żadnego rozwiązania, gdy wnioskowane kwoty pożyczki przewyższają limit 2,2 mld złotych przewidziany w ustawie budżetowej”.

Postanowieniem z 20 września 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie rozstrzygnięcie spowodowane było brakiem zdolności skargowej szpitala – będącego samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano ponadto na wadliwość podstawy skargi konstytucyjnej.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w którym przedstawił argumentację przemawiającą za przyznaniem zdolności skargowej samodzielnemu publicznemu zakładowi opieki zdrowotnej. W piśmie dowodzi, że: (1) szpital jest osobą prawną i nie może być traktowany jako podmiot władzy publicznej; (2) jest adresatem określonych uprawnień wynikających z poszczególnych praw konstytucyjnych; (3) istnieje wyrok Trybunału Konstytucyjnego wydany w postępowaniu skargowym, w którym nie odmówiono zdolności skargowej SPZOZ; (4) w uzasadnieniu wydanego w sprawie skarżącego wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi wskazano na możliwość wniesienia skargi konstytucyjnej; (5) spór, który legł u podstawy rozpatrywanej skargi, dotyczył zawarcia umowy cywilnoprawnej, przedmiotem postępowania sądowego była więc problematyka finansowania zakładów opieki zdrowotnej.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Wniesione zażalenie nie podważyło zasadności argumentacji zaskarżonego postanowienia i dlatego nie podlega uwzględnieniu.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że skarżący nie odniósł się do