Postanowienie TK z dnia 04 lutego 2013, sygn. Ts 175/12

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 lipca 2012 r. (data nadania) H.J. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 35 i art. 36 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64, ze zm.; dalej: ustawa o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości) z art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 w związku z art. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącej zakwestionowane przepisy naruszają jej prawo własności. W wyniku wydanych na ich podstawie decyzji, które umożliwiły wybudowanie na nieruchomości skarżącej urządzeń energetycznych, skarżąca nie może bowiem korzystać ze swojej nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem ani uzyskać rekompensaty za bezumowne korzystanie z tej nieruchomości przez przedsiębiorstwo energetyczne. Nie ma także możliwości skutecznego żądania ustanowienia odpłatnej służebności przesyłu.

Postanowieniem z 4 lutego 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że zaskarżone przepisy nie były podstawą orzeczenia, które skarżąca wskazała jako ostateczne rozstrzygnięcie o swoich wolnościach lub prawach. Przedstawione przez skarżącą postanowienia sądów dotyczyły bowiem odmowy ustanowienia na jej nieruchomości służebności przesyłu, ze względu na stwierdzenie, że przedsiębiorstwo energetyczne nabyło już taką służebność w drodze zasiedzenia. W postanowieniach tych nie badano natomiast kwestii legalności decyzji pozwalającej na instalację urządzeń energetycznych na nieruchomości skarżącej, ani skutków prawnych tej decyzji. Przeciwnie, wyraźnie stwierdzono, że kwestie te nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, a sama legalność korzystania z nieruchomości przez przedsiębiorstwo energetyczne była przedmiotem wcześniejszego postępowania sądowego, którego wynik wiązał sądy rozstrzygające w kwestii ustanowienia służebności przesyłu. Ponadto Trybunał zauważył, że część zarzutów sformułowanych przez skarżącą nie dotyczyła zgodności zakwestionowanych przepisów z Konstytucją lecz prawidłowości stosowania prawa przez sądy orzekające w jej sprawie.

Zażalenie na powyższe postanowienie