Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 175/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 września 2017 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący)
wystąpił z żądaniem stwierdzenia, że:
1) art. 520 § 1-3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.)
w zakresie obejmującym zwrot ,,może”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej;
2) art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2016 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. poz. 623, ze zm.; dalej:
u.k.s.c.) w zakresie, w jakim ,,nie przewiduje zwrotu kosztów poniesionych z winy lub przyczyn leżących po stronie sądu procedującego
w sprawie”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1, art. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1
oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że zakwestionowane przepisy naruszają istotę prawa do sprawiedliwego rozpoznania ,,sprawy” przez sąd i
są nie do pogodzenia z zasadami państwa prawa, albowiem ,,pozbawiają stronę prawa do zwrotu kosztów procesu zasadnie wytoczonego,
a także prawa do zwrotu kosztów procesu który nie mógł się odbyć z winy organów sądowych państwa (zbyt długotrwałe i błędne
procedowanie przed [s]ądem I instancji)”.
2. Postanowieniem z 20 sierpnia 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 26 sierpnia 2019 r., Trybunał Konstytucyjny
odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi konstytucyjnej
w zakresie wskazania, w jaki sposób zakwestionowane przepisy naruszają przysługujące mu prawa lub wolności, nie uzasadnił
zarzutu niezgodności zaskarżonych przepisów z powołanymi wzorcami konstytucyjnymi, jak też nie powołał argumentów lub dowodów
na jego poparcie.
Trybunał stwierdził ponadto, że art. 520 §