Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 kwietnia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 176/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. l3 ust. 2 zd. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.
U. Nr l00, poz. l082; dalej: u.k.r.s.) jest niezgodny z art. 45 ust. l, art. 77 ust. 2 w zw. z art. 60 i art. 32 Konstytucji.
Skarżący wskazuje, że od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa dotyczącej sędziów, w ich sprawach indywidualnych na mocy przepisu
art. 13 ust 1 i 2 u.k.r.s. można co do zasady odwołać się do Sądu Najwyższego, jednak wyjątek od tej zasady zawarty został
w drugim zdaniu art. 13 ust. 2 u.k.r.s., gdzie wskazano, że odwołanie nie przysługuje w sprawach określonych w art. 2 ust.
l pkt 2, 3 i 6 u.k.r.s.
W przypadku kandydatury skarżącego Rada postanowiła nie przedstawiać jej Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżącemu
nie doręczono odpisu uchwały (z treści informacji zamieszczonej na stronie internetowej Rady można wnioskować, że podjęto
ją na posiedzeniu 18-20 marca 2004 r.). O treści uchwały skarżący powziął wiadomość z rozmowy telefonicznej z pracownikiem biura Rady (w lipcu b.r.). Dla skarżącego
decyzja Krajowej Rady Sądownictwa jest niezrozumiała, ponieważ spełnia on wszystkie wymogi formalne do objęcia stanowiska
sędziego sądu okręgowego.
Przepis art. 13 ust. 2 zd. 2 ustawy z 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa odbiera każdemu kogo dotyczy uchwała
Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 u.k.r.s., prawo do sprawiedliwego i jawnego
rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 ust. l Konstytucji) i zamyka jednocześnie
drogę sądową dla dochodzenia naruszonych praw (art. 77 ust. 2 Konstytucji).
Przeszkodą do uznania niekonstytucyjności zaskarżonego przepisu, nie może być charakter sprawy jaka jest owym przepisem regulowana.
Konstytucyjne pojęcie sprawy ma znaczenie autonomiczne.