Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 września 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 176/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 11 lipca 2006 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 8 ust.
1 zd. 2 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność
na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149 ze zm.) z art. 64 Konstytucji.
Skarżący złożył do Sądu Okręgowego w Bydgoszczy wniosek o uznanie za nieważny wyroku Wojskowego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z 14 czerwca 1952 r. w sprawie o sygn. akt Sr 84/52 w stosunku do jego brata – Władysława. Prawomocnym postanowieniem z 14
grudnia 2005 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy (sygn. akt III Ko un 7/05) uznał za nieważny wyrok Wojskowego Sądu Rejonowego w
Bydgoszczy z 14 czerwca 1952 r. w sprawie o sygn. akt Sr 84/52 w części dotyczącej skazania brata skarżącego oraz postanowienie
Sądu Najwyższego w Warszawie z 29 sierpnia 1952 r. w sprawie S. 1213/52, wydane w części dotyczącej brata skarżącego.
Zgodnie z treścią zaskarżonej ustawy prawo do odszkodowania za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,
wynikłe z wydania uznanych za nieważne rozstrzygnięć przechodzi – w razie śmierci pokrzywdzonego – na małżonka, dzieci i rodziców.
Zaskarżona ustawa dając skarżącemu – jako bratu pokrzywdzonego – prawo do wystąpienia z wnioskiem o uznanie wyroku za nieważny,
jednocześnie odmówiła mu prawa do odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, które wynikły z wydania takiego orzeczenia.
Zaskarżony przepis wymieniając enumeratywnie osoby uprawnione do dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia pozbawił rodzeństwo
skazanego – w ocenie skarżącego – jakiejkolwiek drogi prawnej do dochodzenia wskazanego powyżej odszkodowania i zadośćuczynienia.