Postanowienie TK z dnia 03 lutego 2009, sygn. Ts 176/07

W skardze konstytucyjnej z 1 sierpnia 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne (Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, ze zm.; dalej: ustawa lustracyjna) z art. 2, art. 30, art. 31 ust. 3, art. 42, art. 61 oraz art. 65 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Wyrokiem z 5 stycznia 2006 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie – V Wydział Lustracyjny (sygn. akt V AL 45/05) stwierdził złożenie przez skarżącego niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego. Wyrokiem z 30 maja 2006 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie – V Wydział Lustracyjny (sygn. akt V AL 45/05/II) utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Postanowieniem z 22 maja 2007 r. Sąd Najwyższy (sygn. akt II KK 404/06) oddalił kasację skarżącego.

Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że sądy orzekające w jego sprawie naruszyły przysługujące mu wolności i prawa ekonomiczne, socjalne i kulturalne, określone w art. 64-81 Konstytucji, co jest sprzeczne z zasadą rzetelnej legislacji określoną w art. 2 Konstytucji oraz zasadą proporcjonalności, o której mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej przez wskazanie: sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności skarżącego, wyrażonych w art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji przez przepis art. 30 ust. 2 ustawy lustracyjnej oraz wskazanie konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego, które zostały naruszone ostatecznym rozstrzygnięciem opartym na kwestionowanych przepisach, oraz sposobu tego naruszenia. W piśmie uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej skarżący wskazał, że automatyczne i obligatoryjne pozbawienie możliwości wykonywania zawodu adwokata na podstawie zaskarżonego przepisu jest niezgodne z art.