Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 września 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 177/07 |
Uzasadnienie:
Skarżący wnieśli do Trybunału Konstytucyjnego 1 sierpnia 2007 r. skargę konstytucyjną, w której domagają się zbadania zgodności
art. 503 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 4799 § 1 k.p.c. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji oraz art. 47912 § 1 k.p.c. z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zaskarżony art. 503 § 1 k.p.c. przewiduje, że w piśmie zawierającym sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym
pozwany powinien określić, czy zaskarża nakaz w całości czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy
zgłosić przed wdaniem się w spór, a także pozostałe zarzuty przeciwko żądaniu pozwu oraz wszystkie okoliczności faktyczne
i dowody na ich potwierdzenie. Skarżący podnoszą, że zaskarżona norma nakłada na pozwanego określone obowiązki, których musi
on dopełnić przy pierwszej czynności procesowej. Analogicznego obowiązku przepisy k.p.c. nie nakładają natomiast na powoda,
a to prowadzi do powstania nierówności stron w postępowaniu cywilnym. W ocenie skarżących niedopuszczalne jest wyciąganie
negatywnych konsekwencji w stosunku do strony, która nie dokonała pewnej czynności, w szczególności nie zgłosiła wszystkich
wniosków dowodowych, w sytuacji, gdy przepis procedury nie przewidywał takiego obowiązku. Ponadto, stoją oni na stanowisku,
że Sąd Okręgowy w Poznaniu niewłaściwie zinterpretował zaskarżony art. 503 § 1 k.p.c., dopatrując się w nim normy określającej
prekluzję dowodową, podczas gdy przepis ten takiej sankcji nie zawiera.
W odniesieniu do art. 47912 § 1 k.p.c. skarżący formułują podobny zarzut, obejmujący jednak sytuację powoda w postępowaniu gospodarczym w sprawach, które
nie były rozpatrywane w trybie zwykłym. W jego treści skarżący również dopatrują