Postanowienie TK z dnia 21 lipca 2011, sygn. Ts 177/09

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 lipca 2009 r. Lidia i Adam H. (dalej: skarżący) zarzucili niezgodność art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361, ze zm.; dalej: u.k.w.h.) – w zakresie, w jakim wyłącza dobrą wiarę nabywcy własności lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości ze względu na przesłankę możliwości łatwego dowiedzenia się przez nabywcę o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym – z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 32 w zw. z art. 2, art. 64 ust. 2 oraz art. 45 Konstytucji oraz niezgodność art. 172 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) w zw. z art. 5 u.k.w.h. – w zakresie, w jakim nie wyłączają skuteczności zasiedzenia przez posiadacza w złej wierze w stosunku do osoby, która nabyła własność nieruchomości przez odpłatną czynność z osobą uprawnioną według treści księgi wieczystej, bądź nie uzależniają w tym przypadku skuteczności zasiedzenia przez posiadacza w złej wierze od spełnienia szczególnych przesłanek – z art. 21 w zw. z art. 2, art. 32 w zw. z art. 2 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji.

Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 21 lipca 2011 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze. Po pierwsze, Trybunał stwierdził, że skarżący nie wskazali orzeczenia, które doprowadziłoby do naruszenia przysługujących im konstytucyjnych praw podmiotowych (art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Po drugie, Trybunał uznał, że z przedstawionego przez skarżących stanu faktycznego wynika, że wiążą