Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 września 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 177/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 20 lipca 2010 r. (data nadania) Michał K. (dalej: skarżący) zarzucił, że – po pierwsze, art. 39814 w zw. z art. 390 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej:
k.p.c.) w zw. z art. 7 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052, ze zm.; dalej:
ustawa o Sądzie Najwyższym) są niezgodne z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji; po
drugie, powyższe wzorce konstytucyjne naruszają także art. 39813 § 2 w zw. z art. 3 oraz w zw. z art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U.
Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.).
Postanowieniem z 10 października 2010 r. (doręczonym pełnomocnikowi 14 października 2011 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu Trybunał wskazał, że w zakresie art. 39814 w zw. z art. 390 § 1 k.p.c. w zw. z art. 7 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym zarzuty niekonstytucyjności odnoszą się do luki
normatywnej. W zakresie zarzutu niekonstytucyjności art. 39813 § 2 w zw. z art. 3 oraz art. 232 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c. Trybunał uznał skargę za oczywiście bezzasadną. Wątpliwości Trybunału
wzbudziło również załączone do skargi pełnomocnictwo procesowe.
Zażaleniem z 21 października 2011 r. skarżący zaskarżył postanowienie Trybunału w całości i wniósł o przekazanie skargi do
merytorycznego rozpoznania. W uzasadnieniu podniósł, że Trybunał posiada kompetencję do oceny przepisów prawnych z punktu
widzenia tego, czy w ich