Postanowienie TK z dnia 11 stycznia 2017, sygn. Ts 177/16

W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 25 sierpnia 2016 r., reprezentowana przez radcę prawnego B.W. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie niezgodności:

1) art. 482 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (ówcześnie: Dz. U z 2016 r. poz. 380; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, ze zm.) z art. 64 ust. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 76 Konstytucji;

2) art. 823 w związku z art. 182 § 2 i art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.) z art. 64 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji;

3) art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 1992 r. Nr 72, poz. 359, ze zm.) w związku z art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów (ówcześnie: Dz. U. Nr 149, poz. 703, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 2017, ze zm.) z art. 76, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 11 stycznia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącej 30 stycznia 2017 r.

Na to postanowienie skarżąca – pismem z 6 lutego 2018 r. – wniosła zażalenie, domagając się nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie