Postanowienie TK z dnia 31 maja 2019, sygn. Ts 177/18

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 grudnia 2018 r. (data nadania) NEWCO IMMO PL 2 GMBH sp. z o.o. oddział w Polsce (dawniej: Europrojekt Saller sp. z.o.o.) (dalej: skarżąca) wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia.

Stan faktyczny leżący u podstaw skargi konstytucyjnej przedstawia się następująco:

Wnioskiem z 3 października 2016 r. skarżąca wystąpiła do Prezydenta Bytomia o stwierdzenie nadpłaty oraz zwrot nadpłaconego podatku za 2015 r. w kwocie 19087,80 zł, ewentualnie w kwocie 12684,60 zł. W uzasadnieniu wyjaśniła, że nadpłata wynikała z błędnego wskazania w deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości, podstawy opodatkowania powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. powierzchni 6257,01 m2, podczas gdy podstawa ta powinna być pomniejszona o 870 m2, które ujęła w pierwotnej deklaracji. Jako alternatywę skarżąca wskazała druga kwotę, która miała wynikać z okoliczności zaliczenia tych lokali, jako „budynki pozostałe”, dla których w uchwale Rady Miasta w Bytomiu przyjęto stawkę podatku w wysokości 7,36 zł za metr kwadratowy powierzchni użytkowej.

Decyzją z 10 marca 2017 r. (nr FP.3120.594.2016) Prezydent Bytomia odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości w kwocie 19087,80 zł, stwierdziwszy, że przepisy prawa nie dają możliwości pominięcia w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchni lokali znajdujących się w budynku nawet w sytuacji, gdy stanowiły – tak jak podała skarżąca – pustostany, tj. nie były w 2015 r. zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ odmówił także stwierdzenia nadpłaty podatku w kwocie „alternatywnej”. Wskazawszy na zakwestionowany w skardze art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, ze zm.; dalej: u.p.o.l.) w