Postanowienie TK z dnia 11 października 2000, sygn. Ts 177/99
Sygnatura
Ts 177/99
Data orzeczenia
Sąd
Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj
Postanowienie
Teza
Trybunał Konstytucyjny odmówił rozpoznania skargi konstytucyjnej z powodu niedopełnienia przez skarżącego formalnych warunków jej dopuszczalności, w szczególności niewskazania ostatecznego orzeczenia wyczerpującego drogę prawną i nieprecyzyjnego wskazania naruszenia konstytucyjnych praw.
Istota
Jarosław S., współwłaściciel nieruchomości zajętej pod drogę miejską w Poznaniu, zakwestionował w skardze konstytucyjnej art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Jego nieruchomość przeszła z mocy prawa na własność gminy Poznań na podstawie tego przepisu. Próby…
📖jeszcze 90 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
W skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego skardze konstytucyjnej pełnomocnik skarżącego – Jarosława S. – zakwestionował zgodność
art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (dalej: przepisy
wprowadzające) z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP. Pełnomocnik wskazał przy tym na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego
z 5 listopada 1999 r. (sygn. II SAB/Po 108-109/99), jako na ostateczne orzeczenie o konstytucyjnych prawach skarżącego, wydane na podstawie zakwestionowanego w skardze przepisu.
Orzeczeniem tym Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił jako niedopuszczalną skargę skarżącego na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego.
Postanowieniem z 11 października 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu postanowienia
wskazano na niedopełnienie przez skarżącego wymogu wyczerpania drogi prawnej przysługującej w sprawie. Dołączone do skargi
konstytucyjnej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 1999 r., odrzucające skargę na bezczynność Wojewody
Wielkopolskiego nie może być – zdaniem Trybunału Konstytucyjnego – potraktowane jako ostateczne orzeczenie, wydane na podstawie
zakwestionowanych w skardze przepisów ustawy. Ponadto wskazano na oczywistą bezzasadność sformułowanych w skardze zarzutów,
koncentrujących się na problemie relacji zaskarżonych unormowań do przepisów innych ustaw (przede wszystkim kodeksu cywilnego
i ustawy o gospodarce nieruchomościami). Podniesiono również brak jakiegokolwiek uzasadnienia postawionego w skardze zarzutu
niezgodności art. 73 przepisów wprowadzających z art. 21 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny wskazał też na związek zachodzący
między przedmiotem niniejszej skargi konstytucyjnej i rozstrzygnięciem podjętym przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn.
P. 5/99, w której nie stwierdzono niezgodności art. 73 ust. 1 i 5 przepisów wprowadzających z art. 21 i art. 64 ust.
📖jeszcze 611 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.