Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 listopada 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 178/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 22 lipca 2009 r. zarzucono niezgodność art. 70 § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. z
art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 Konstytucji. Skarżąca wskazała także art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji
jako wzorce subsydiarne (pomocnicze) w stosunku do wymienionych wyżej wzorców kontroli.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 9 marca 2011 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 18 marca 2011 r.) skarżąca
została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej m.in. przez: wskazanie ostatecznego – w rozumieniu art.
79 ust. 1 Konstytucji – rozstrzygnięcia sądu lub organu władzy publicznej, z wydaniem którego łączy zarzut naruszenia konstytucyjnych
wolności lub praw oraz dokładne określenie przedmiotu skargi przez wykazanie, że art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu
obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. stanowił podstawę tego rozstrzygnięcia.
Pełnomocnik skarżącej odniósł się do zarządzenia sędziego TK w piśmie procesowym z 25 marca 2011 r. Jako ostateczne rozstrzygnięcie,
z którym skarżąca łączy zarzut naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw, wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
w Warszawie z dnia 25 marca 2009 r. (sygn. akt II FSK 1309/08; dalej: wyrok NSA). Zdaniem skarżącej podstawę wyroku NSA stanowił
art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r.
Postanowieniem z 4 maja 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawą odmowy
nadania biegu skardze konstytucyjnej było stwierdzenie, że zaskarżony w skardze konstytucyjnej przepis nie był podstawą rozstrzygnięcia,
z którego wydaniem skarżąca wiąże naruszenie swoich konstytucyjnych wolności lub praw. Tym samym nie została spełniona przesłanka
wynikająca z art.