Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 kwietnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 178/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 19 lipca 2012 r. Fundacja „SP” jak słońce na przyszłość (dalej: skarżąca, fundacja) zarzuciła,
że art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.) jest
niezgodny z art. 2, art. 9 i art. 64 Konstytucji. W ocenie skarżącej zakwestionowany przepis „narusza prawo własności poprzez
nieproporcjonalne ograniczenie dysponowania majątkiem własnym i użyczonym i związanymi z nimi prawami nabytymi na stałe związanymi
z własnością ruchomą i nieruchomą”.
Skargę konstytucyjną złożono w związku z następującym stanem faktycznym. W piśmie z 24 listopada 2009 r. skarżąca zgłosiła
Wojewodzie Świętokrzyskiemu zamiar zrekonstruowania drewnianego budynku usytuowanego w Kielcach. Prezydent Miasta Kielce wystąpił
ze sprzeciwem do zgłoszenia (decyzja z 8 grudnia 2009 r., nr 11/I/2009), ponieważ planowane roboty wymagały – w jego ocenie
– uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto wskazał, że decyzją z 30 grudnia 1994 r. (znak: UAN.I-7352/117/94) wyłączył sporny
budynek z użytkowania i nakazał jego rozbiórkę. Od sprzeciwu skarżąca wniosła odwołanie, jednakże w decyzji z 1 lutego 2010
r. (znak: IG.I.7111-14A-1/10) Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Kielcach w wyroku z 28 maja 2010 r. (sygn. akt II SA/Ke 166/10) oddalił skargę na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego. W uzasadnieniu
wyroku stwierdził, że oddalenie skargi jest uzasadnione wcześniejszą decyzją o rozbiórce budynku z 30 grudnia 1994 r. Sąd
nie odniósł się do pozostałych podstaw decyzji z 24 listopada 2009 r. Skarżąca nie wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego
Sądu Administracyjnego.
Jednocześnie fundacja wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z 30 grudnia 1994 r. Decyzją z 29 lipca 2010
r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził jej nieważność. Wyeliminowanie decyzji z 30 grudnia 1994