Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lutego 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 179/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej 6 czerwca 2008 r. skarżący zarzucił, że art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r.
o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw ciekłych i biopaliw ciekłych (Dz. U. Nr 34, poz. 293, ze zm.) jest
niezgodny z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. W ocenie skarżącego przepis ten wprowadza nieuzasadnioną sankcję w postaci
zwrotu wojewódzkiemu inspektorowi inspekcji handlowej kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań w przypadku,
gdy paliwo to nie spełniało wymagań określonych odpowiednimi przepisami. Zdaniem skarżącego regulacja art. 16 ust. 1 powyższej
ustawy nie jest sprawiedliwa, gdyż wprowadza sankcję dla osoby, która nie ponosi winy za złą jakość paliwa, stwierdzoną w
czasie przeprowadzonych badań, tym samym – jak twierdzi skarżący – osoba ta odpowiada za czyn rzeczywistego sprawcy. W ocenie
skarżącego, prowadzi to do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego i związanej z nią zasady sprawiedliwości społecznej.
Wprowadza również nieuzasadnioną nierówność pomiędzy osobą będącą w posiadaniu wadliwego paliwa a rzeczywistym sprawcą czynu.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2009 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 23 czerwca 2009 r.) Trybunał Konstytucyjny
odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu podniósł, że w skardze nie wskazano, jakie podmiotowe
prawa przysługujące skarżącemu doznały naruszenia. Ponadto orzekł o niezasadności zarzutów mogących świadczyć o naruszeniu
swobody działalności gospodarczej, jak również o niewskazaniu sposobu naruszenia praw lub wolności wywodzonych przez skarżącego
z przepisów Konstytucji.
Zażaleniem z 29 czerwca 2009 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego zaskarżył powyższe postanowienie w całości i wniósł
o rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu raz jeszcze wskazał na niezgodność przedmiotu skargi z art. 2 oraz art.
32 Konstytucji, jak również podniósł, że zaskarżony przepis jest ponadto niezgodny z art. 30, art. 42 ust. 3, art. 45 ust.
1 oraz art.