Postanowienie TK z dnia 15 października 2012, sygn. Ts 179/12

W skardze konstytucyjnej z 24 lipca 2012 r. (data nadania) Korserwis Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 3989 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) „w zakresie, w jakim przepis ten ogranicza obowiązek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jedynie do skarg oczywiście uzasadnionych, a w związku z tym poza kręgiem skarg kasacyjnych przyjętych do rozpoznania pozostają skargi uzasadnione lub nieoczywiście uzasadnione”, oraz art. 3989 § 2 k.p.c. „w zakresie, w jakim przepis ten nie pozwala na zaskarżenie orzeczenia wydanego, na posiedzeniu niejawnym przez pojedynczego sędziego Sądu Najwyższego, w sprawie przyjęcia lub odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania”, z art. 2, art. 7, art. 8, art. 21, art. 30, art. 32, art. 37, art. 45, art. 64, art. 77 ust. 2, art. 78, art. 176 ust. 1 w związku z art. 175 ust. 1 i art. 183 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącej zaskarżone przepisy kształtujące procedurę przedsądu kasacyjnego jako jednoinstancyjną naruszają jej prawo do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji. Wynikające z nich ograniczenie obowiązku przyjęcia do rozpoznania skarg kasacyjnych jedynie do skarg oczywiście uzasadnionych jest natomiast sprzeczne z konstytucyjnymi zadaniami Sądu Najwyższego i narusza w szczególności zasadę sprawiedliwości społecznej, prawo do ochrony naruszonych praw i wolności na drodze sądowej oraz zasadę ochrony własności.

Postanowieniem z 15 października 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W odniesieniu do zarzutu niezgodności art. 3989 § 2 k.p.c. z wskazanymi w skardze wzorcami kontroli zasadniczym powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarżąca nie uzyskała ostatecznego rozstrzygnięcia o swoich wolnościach i prawach. Nie wnosiła bowiem środka odwoławczego od wydanego w jej sprawie