Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 listopada 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 179/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 4 maja 2015 r. (data nadania) P.S. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art.
52 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej:
ustawa o TK). Skarżący zarzucił, że zaskarżone przepisy ustawy o TK w zakresie, w jakim „w sprawie ze skargi konstytucyjnej
wyłącza[ją] z kręgu uczestników postępowania Prezydenta Rzeczypospolitej”, są niezgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3,
art. 32 i art. 77 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 25 czerwca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia
Trybunał wskazał, że skarżący nie wypełnił podstawowych przesłanek warunkujących korzystanie z tego środka ochrony. Należy
do nich kwestionowanie w skardze wyłącznie takich przepisów, które były podstawą ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie
skarżącego przez sąd lub organ administracji publicznej. Drugą wadą wniesionej przez skarżącego skargi było niedopełnienie
obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK. Sprowadza się on do wymogu wskazania, jakie konstytucyjne wolności
i prawa skarżącego i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone przez przepis zakwestionowany w skardze.
W zażaleniu na postanowienie Trybunału z 25 czerwca 2015 r. skarżący zarzucił, że wydane zostało ono z naruszeniem art. 47
w zw. z art. 36 ust. 3 i art. 49 ustawy o TK oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji. Skarżący wytknął, że Trybunał zasadniczo odniósł
się do art. 79 ust. 1 Konstytucji, zaś do pozostałych unormowań tylko „incydentalnie”. Podważył następnie zasadność stanowiska,
zgodnie z którym w skardze należy wskazać orzeczenie wydane na podstawie kwestionowanych w niej przepisów. W ocenie skarżącego
prowadziłoby to do sytuacji, w której badanie przez Trybunał takich przepisów stałoby