Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 października 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 18/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 11 stycznia 2008 r. skarżący zarzucił, że art. 386 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) jest niezgodny z art.
78 zdanie pierwsze w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
W ocenie skarżącego przepis ten, rozumiany w ten sposób, że sąd II instancji, uwzględniając apelację, po dokonaniu własnych
ustaleń może w całości zmienić zaskarżony wyrok sądu I instancji i orzec co do istoty sprawy odmiennie, stwarza sytuację,
w której sąd ten może całkowicie zmienić zaskarżone orzeczenie na niekorzyść jednej ze stron w oparciu o inną ocenę tych samych
dowodów lub odmienną interpretację przepisów prawa. Wyrok reformatoryjny jest rozstrzygnięciem nowym, od którego nie przysługuje
już środek odwoławczy. Zdaniem skarżącego powinien być traktowany jak wyrok wydany „w I instancji”, a w tak ukształtowanym
stanie prawnym nie ma możliwości jego zmiany.
Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. W dniu 5 kwietnia 2001 r. skarżący, jako
pracownik Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej „Rolmak”, w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, prowadząc własny pojazd
uległ wypadkowi drogowemu, wskutek którego doznał urazu kręgosłupa oraz szkody w postaci uszkodzonego auta. Pracodawca skarżącego
nie sporządził protokołu wypadku, a w dniu 27 kwietnia 2001 r. wypowiedział skarżącemu umowę o pracę. Protokół wypadku został
po wielokrotnych interwencjach skarżącego sporządzony 11 czerwca 2001 r. Z uwagi na to, że w ocenie skarżącego dokument był
sporządzony nierzetelnie, w dniu 11 października 2001 r. wystąpił on z powództwem przeciwko pracodawcy do Sądu Okręgowego
w Białymstoku. Sąd ten postanowieniem z 15 października 2001 r. (sygn. akt V P 62/01) przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu –
Sądowi Pracy w Bielsku Podlaskim. W toku rozpoznawania sprawy przez tenże Sąd Rejonowy, skarżący