Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 18/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 25 stycznia 2010 r. Mariusz L. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz.
50, ze zm.; dalej: ustawa o VAT) w związku z § 54 ust. 4 pkt 2 i § 54 ust. 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia
1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156,
poz. 1024, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 1997 r.) z Preambułą, art. 2, art. 32 ust. 2, art. 64 ust. 3 w związku z art. 84,
art. 92 ust. 1, art. 217 Konstytucji.
Postanowieniem z 20 lipca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 47 ust. 1 i 2 w związku z art. 49 w związku z
art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa
o TK) – odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
W ocenie Trybunału przyczyną odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było wadliwe określenie jej podstawy, a
tym samym niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 1 w związku z art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o TK.
Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego 26 lipca 2011 r., natomiast 1 sierpnia 2011 r. złożono
zażalenie.
Skarżący w zażaleniu podjął próbę odniesienia się do argumentacji uzasadniającej odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
i stwierdził, że „powołane przez niego przepisy Konstytucji RP, które miałyby stanowić podstawę do określenia wzorca konstytucyjności,
w sposób jasny statuują prawa jednostki”. W przekonaniu skarżącego,