W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 stycznia 2019 r. (data nadania), A.B. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
Postanowieniem z 20 lipca 2018 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie referendarza) referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym
w Ż., w punkcie 1, zwolnił skarżącego z opłaty od skargi złożonej w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie
prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu
sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r. poz. 75, ze zm.) oraz, w punkcie 2, oddalił wniosek o ustanowienie pełnomocnika
z urzędu. Sąd orzekający wskazał, że skarżący jest w stanie samodzielnie brać udział w postępowaniu. Złożony przez niego wniosek
jest jasny, przejrzysty oraz zrozumiały. Sam brak środków finansowych, czy odbywanie przez skarżącego kary pozbawienia wolności
nie jest przesłanką ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z 23 sierpnia 2018 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy w Ż. Wydział I Cywilny utrzymał w mocy punkt 2 postanowienia
referendarza.
Zdaniem skarżącego, swobodna ocena dokonywana przez sąd, na podstawie zakwestionowanego przepisu, narusza prawo do sprawiedliwego
procesu określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Wskazuje on, że sądy badają jedynie kwestię znajomości przepisów prawa przez
wnioskodawcę oraz sposób, w jaki formułuje on pisma procesowe (na podstawie złożonych pism w toczącym się postępowaniu) bez
uwzględnienia innych istotnych okoliczności uzasadniających ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Skarżący podkreśla, że sądy
orzekające w jego sprawie nie odniosły się do faktu, że przebywa on w zakładzie karnym i w związku z tym nie ma dostępu do
aktualnych przepisów oraz możliwości nieskrępowanego uczestnictwa w toczącym się postępowaniu. Skarżący podkreśla, że jego
zarzut jest tym bardziej uzasadniony,