Postanowienie TK z dnia 17 kwietnia 2002, sygn. Ts 180/01

W skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 20 grudnia 2001 r. skardze konstytucyjnej, pełnomocnik skarżącego – Stowarzyszenia Ofiar Wojny, zakwestionował “wszystkie przepisy nie obowiązującej w RP niemieckiej Ustawy Fundacyjnej z 2 sierpnia 2000 r., używanej jako podstawa działania przez Fundację, które godzą w polskie ofiary i następców prawnych polskich ofiar niemieckich zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości”. Przedmiotem skargi miałyby być ponadto “przepisy statutu Fundacji Polsko – Niemieckie Pojednanie w Warszawie” oraz “wszystkie zarządzenia, orzeczenia, postanowienia i decyzje” wydane przez tę Fundację. Do skargi dołączone zostały oświadczenia członków, występującego w charakterze skarżącego stowarzyszenia, zawierające sprzeciw wobec “bezprawnych praktyk Fundacji”. W dniu 1 lutego 2002 r. pełnomocnik skierował do Trybunału Konstytucyjnego pismo ponownie zatytułowane “Skarga konstytucyjna”, o treści identycznej, jak opisana wyżej skarga konstytucyjna, do którego dołączono dodatkowo kolejne oświadczenia członków stowarzyszenia. Uwzględniając sformułowane przez pełnomocnika skarżącego wskazanie zawarte w piśmie przewodnim, jak również okoliczność, iż dołączony dokument – w swojej części merytorycznej – zawierał treść identyczną z wniesioną już skargą konstytucyjną, Trybunał Konstytucyjny uznał, że stanowią one jedynie formę jej uzupełnienia.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 19 lutego 2002 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, przez dokładne określenie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd albo organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego i w stosunku do których skarżący domaga się stwierdzenia niekonstytucyjności; wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa i w jaki