Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 listopada 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 180/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej adwokat Piotr K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 20, art. 36 ust. 3 oraz art. 75 ust.
1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) z art.
2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej
w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.).
Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy ustawy o TK naruszają jego prawo do rzetelnej legislacji oraz prawo do sprawiedliwego
i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W ocenie
skarżącego Trybunał Konstytucyjny, rozpatrując jego poprzednią skargę konstytucyjną, błędnie przyjął za podstawę odmowy nadania
jej dalszego biegu niewskazanie konstytucyjnych praw, które miały być naruszone. Skarżący podniósł, że nie został wezwany
do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, zatem podstawą odmowy mogła być tylko oczywista bezzasadność. Ze
względu na niejawny charakter postępowania skarżący nie miał prawa do zaprezentowania swoich racji. Został pozbawiony prawa
do wysłuchania. Skarżący podkreśla, że ze względu na niejawność postępowania nie miał prawa do złożenia wniosku o wyłączenie
sędziego. W jego ocenie zbyt ogólne odesłanie w art. 20 ustawy o TK do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego powoduje,
że sędziowie Trybunału Konstytucyjnego w sposób dowolny mogą „wynajdywać podstawy do odmowy nadania dalszego biegu skardze
konstytucyjnej”. Postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skargom konstytucyjnym nie zawierają podstawy prawnej rozstrzygnięcia,
jej uzasadnienia, nie odnoszą się też do wszystkich podnoszonych w skargach konstytucyjnych okoliczności.
Postanowieniem z 29 listopada 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
W uzasadnieniu Trybunał uznał, że wniesiona przez skarżącego od postanowienia składu trzech