Postanowienie TK z dnia 27 marca 2002, sygn. Ts 181/01

W skardze konstytucyjnej złożonej 21 grudnia 2001 r. zarzucono, że art. 160 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r.. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest niezgodny z art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżących na podstawie zaskarżonych przepisów przyznano im odszkodowanie w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody (damnum emergens). Z treści art. 160 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wynika natomiast, że nie jest możliwe przyznanie odszkodowania za utracone korzyści (lucrum cessans). Skarżący wskazują, że takie ograniczenie jest niezgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji, który wyraża również prawo do odszkodowania za utracone korzyści, jeżeli szkoda została spowodowana niezgodnym z prawem działaniem organu władzy publicznej.

Decyzją z 5 kwietnia 2001 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyznał skarżącym odszkodowanie od Skarbu Państwa za szkodę powstałą na skutek wydania przez Wojewodę Warszawskiego decyzji z 12 czerwca 1997 r. i wydania przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji z 5 marca 1997 r. W uzasadnieniu swej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w myśl art. 160 § 1 kpa skarżącym przysługuje roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę. Ze względu na treść cytowanego przepisu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że szkoda rzeczywista nie obejmuje spodziewanych zysków. Skarżący pismem z 20 czerwca 2001 r. wystąpili o uzupełnienie powyższej decyzji poprzez przyznanie im odszkodowania z tytułu utraconych korzyści. Następnie 17 września 2001 r. skarżący wystąpili w trybie art. 227 kpa ze skargą na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 kwietnia 2001 r. W odpowiedzi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem