W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lipca 2010 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie, że art. 34
ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322)
jest sprzeczny z art. 67 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Na podstawie zaskarżonego przepisu Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Kielcach decyzją z dnia 21 kwietnia 2009 r.
nr D02-10/09 podwyższył stopę procentową składki na ubezpieczenie wypadkowe obowiązującej płatnika o 50% (znak: 150000-DU-411-IWA-573/09).
Odwołanie wniesione od powyższej decyzji zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w Kielcach – VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
wyrokiem z 8 października 2009 r. (sygn. akt VI U 2018/09). Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Krakowie z 23 marca 2010 r. (sygn. akt III AUa 2569/09) oddalono apelację wniesioną od wyroku sądu I instancji.
Z wydaniem wskazanych powyżej rozstrzygnięć skarżąca wiąże naruszenie prawa do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności
do pracy, a także naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady sprawiedliwości społecznej oraz zakazu dyskryminacji.
Naruszenie powyższych praw upatruje skarżąca w stosowaniu – na mocy zaskarżonego przepisu – jednakowej sankcji bez względu
na zachowanie podmiotu, rodzaj popełnionego przez niego błędu, bez zbadania stopnia jego winy czy też przyczynienia się do
zaistniałej sytuacji. Regulacja ta powoduje, że znikome przewinienie w zakresie przekazania danych potrzebnych do wyliczenia
składki ubezpieczeniowej powoduje nadmierną, nieuzasadnioną sankcję w wysokości podwyższenia o 50% całego wskaźnika procentowego
(nie tylko „zaniżonego” ułamka procentowego), co prowadzi do zachwiania gwarancji zabezpieczenia społecznego, a tym samym
godzi w zasadę demokratycznego państwa prawnego. Wprowadzenie takiej sankcji finansowej o charakterze karnym, bez możliwości
jej miarkowania w zależności od stopnia przewinienia