Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 czerwca 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 181/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego Grzegorz K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art.
49 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art.
2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 13 lutego 2013 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze, gdyż skarżący nie uprawdopodobnił
naruszenia przez zaskarżony przepis przysługujących mu praw i wolności konstytucyjnych. Trybunał stwierdził, że skarżący nie
nabył statusu pokrzywdzonego ze względu na treść art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88,
poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) i z tego powodu nie może łączyć naruszenia swoich praw lub wolności konstytucyjnych z samym
tylko art. 49 § 1 k.p.k.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zwraca uwagę, że we wniesionej skardze konstytucyjnej domagał się zbadania
zgodności z Konstytucją art. 49 § 1 k.p.k. w zakresie, w jakim przepis ten zamyka drogę sądową podmiotom, których dobra prawne
zostały naruszone w sposób pośredni (tak jak to miało miejsce w sprawie skarżącego). Skarżący podnosi, że na przywołane w
zakwestionowanym postanowieniu orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego składają się tylko dwa postanowienia, wydane w jednoosobowym
składzie, a zatem orzecznictwo to wymaga weryfikacji dokonanej w składzie trzyosobowym. Skarżący twierdzi, że to treść art.
49 § 1 k.p.k. zamyka drogę do sądu pośrednio pokrzywdzonym, a nie przepisy prawa materialnego. Gdyby bowiem – jak podkreśla
– art. 49 § 1 k.p.k. został sformułowany prawidłowo i obejmował również osoby, których dobra prawne zostały pośrednio naruszone,
uzyskałyby one status pokrzywdzonego. W ocenie skarżącego nie jest zasadne odnoszenie definicji pokrzywdzonego do kwestii
materialnoprawnych, więc