Postanowienie TK z dnia 10 września 2015, sygn. Ts 181/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 maja 2015 r. (data nadania) Sp.j. w B. (dalej: skarżąca albo spółka) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 8 ust. 2a in fine w związku z art. 4 pkt 2 lit. a (w skardze błędnie art. 4 ust. 2 lit. a) ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121, ze zm.; dalej: ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych): po pierwsze, w zakresie, w jakim nakłada na pracodawcę publicznoprawny obowiązek obliczenia i uiszczenia składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne od wynagrodzeń, które pracownik otrzymał z tytułu realizacji umowy zlecenia zawartej z podmiotem trzecim – z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i w związku z art. 2 Konstytucji; po drugie, w zakresie, w jakim różnicuje sytuację prawną pracodawców i zleceniodawców, którzy w podobnym stopniu korzystają z pracy wykonywanej przez pracownika będącego jednocześnie zleceniobiorcą, a także w zakresie, w jakim uprzywilejowuje zleceniodawców, którzy zawierają umowy zlecenia z pracownikami swojego kontrahenta – z art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 10 września 2015 r. Trybunał zawiesił postępowanie w przedmiocie wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy skargi kasacyjnej skarżącej.

Postanowieniem z 12 czerwca 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 30 czerwca 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny, po uzyskaniu informacji o tym, że postanowieniem z maja 2016 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, podjął zawieszone postępowanie i odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że zarzuty w niej sformułowane cechuje oczywista bezzasadność oraz, że skarżąca nie określiła sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności i praw.

Na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej skarżąca 7 lipca 2017 r. (data nadania) wniosła zażalenie.