Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2023 r.
|
| Sygn. akt Ts 181/22 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 sierpnia 2022 r. (data nadania), Z.K. (dalej: skarżący)
– reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia w związku
z następującym stanem faktycznym:
W wyroku Sądu Rejonowego w K. z 30 listopada 2021 r. (sygn. akt […]) uznano skarżącego winnego popełnienia występku z art.
178a § 4 w związku z art. 64 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2021 r. poz. 53, ze zm.; dalej:
k.k.) i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. wymierzono mu karę jednego roku pozbawienia wolności, a także orzeczono wobec
niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio na podstawie art. 42 § 3 k.k.
Wyrokiem z 25 maja 2022 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w G. utrzymał powyższe orzeczenie w mocy.
2. Zdaniem skarżącego kwestionowana regulacja narusza postanowienia art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 173 Konstytucji,
gdyż „obligatoryjność orzekania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów do[ż]ywotnio nadmiernie ogranicza dyskrecjonalną
władzę sędziego, prowadząc de facto do automatyzmu orzekania jego wymiaru. (…) Wyklucza to indywidualizację sankcji karnej (…), [a] nie bez znaczenia pozostaje
fakt, że skutkiem takiego orzeczenia jest zasadniczo brak możliwości zatarcia skazania, co prowadzi do niespójności k.k.,
który przewiduje zatarcie skazania nawet w przypadku najcięższych umyślnych zbrodni” (k. 7 akt