Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 maja 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 182/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Zenona M. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 411 kodeksu postępowania cywilnego z art. 2,
art. 7, art. 77 ust. 2, art. 79 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podniesiono także zarzut,
iż treść art. 393 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 45 ustawy z dnia 1 marca 1996
r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej – Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu
układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych
ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189) przesądziła o naruszeniu praw skarżącego wynikających z art. 77 ust. 2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji
RP.
Skargę konstytucyjną oparto na następującym stanie faktycznym i prawnym. Wyrokiem z 19 lutego 1998 r. (sygn. I Ca 2329/97) Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił powództwo skarżącego o zapłatę. Apelacja od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu
Wojewódzkiego z 8 października 1998 r. (sygn. II Ca 377/98). Postanowieniem z 15 lipca 1999 r. (sygn. II Ca 377/98) Sąd Okręgowy w Bydgoszczy odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z 8 października 1998 r. Kasacja
od tego postanowienia została odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 25 listopada 1999 r. (sygn. II Ca 377/98). Postanowieniem z 13 lipca 2000 r. (sygn. IV CZ 47/00), doręczonym skarżącemu 19 września 2000 r., Sąd Najwyższy oddalił zażalenie skarżącego od postanowienia Sądu Okręgowego
o odrzuceniu kasacji.
W tej sytuacji zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 5 grudnia 2000 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do
wskazania, jakie konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego zostały naruszone ostatecznym orzeczeniem sądu opartym na zakwestionowanych
w skardze przepisach oraz wskazania na czym polega