Postanowienie TK z dnia 29 czerwca 2006, sygn. Ts 182/05

W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej skardze konstytucyjnej zakwestionowano zgodność z Konstytucją art. 10 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 419, ze zm., dalej: ustawa nowelizująca). Zaskarżonym przepisom skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji. Jej zdaniem przepisy ustawy nowelizującej, w zakresie, w jakim „dozwalają stosować je w oderwaniu i niezależnie od siebie”, skutkując zjawiskiem „nieograniczonego w czasie nieprzestrzegania prawa”, są niezgodne z zasadami wyrażonymi w wymienionych wyżej przepisach Konstytucji. Ponadto, niewłaściwa redakcja przepisów ustawy nowelizującej doprowadziła do ich nieprawidłowego zastosowania w sprawie skarżącej.

Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z postępowaniem, w którym Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrokiem z 20 marca 2002 r. (sygn. akt I C 1665/00), oddalił powództwo skarżącej przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej. Skarżąca (wraz z innymi członkami Spółdzielni) domagała się w nim uchylenia dwóch uchwał podjętych przez Walne Zgromadzenie Członków Spółdzielni. Apelacja skarżącej od tego orzeczenia została następnie oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 12 lutego 2003 r. (sygn. akt I ACa 855/02). Orzekające w sprawie sądy nie dopatrzyły się naruszenia przepisów prawa spółdzielczego. Natomiast stwierdzone przy podejmowaniu uchwał uchybienia formalne uznane zostały za niepływające na ich treść. Kasacja skarżącej od wyroku Sądu Apelacyjnego została oddalona wyrokiem Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2005 r., (sygn. akt II CK 658/04).

Postanowieniem z 29 czerwca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, że w skardze nie doszło do prawidłowego określenia jej podstawy. Powołaniu się przez skarżącą na zasady sprawiedliwości społecznej