Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 lipca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 182/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 21 lipca 2006 r. zakwestionowano zgodność z Konstytucją art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: o.p.) w związku z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2005 r. Nr 1, poz. 2, ze zm.; dalej: ustawa o NBP). Zaskarżonym unormowaniom
o.p. i ustawy o NBP, w brzmieniu obowiązującym w 1998 r., skarżąca zarzuciła niezgodność z: art. 2 w związku z art. 31 ust.
2 oraz art. 64 ust. 1 i 2; art. 7 w związku z art. 31 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2; a także art. 217 w związku z art. 31
ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 31 marca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Rozstrzygnięcie to było uzasadnione
niespełnieniem przesłanek dopuszczalności skargi – nie zadośćuczyniono obowiązkowi wskazania sposobu naruszenia konstytucyjnych
wolności i praw, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U.
Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Odmowa nadania skardze dalszego biegu wynikała również z niewłaściwego określenia
podstawy skargi, albowiem wśród konstytucyjnych wzorców kontroli znalazły się przede wszystkim przepisy o charakterze ustrojowym.
Natomiast zarzuty naruszenia prawa własności nie zostały bliżej