Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 października 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 182/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 czerwca 2008 r. Eugeniusz K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 921 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.; dalej: k.p.) z art. 2,
art. 24 w związku z art. 30, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 67 ust. 1 w związku z art. 30 Konstytucji; art. 94 k.p. z art. 2,
art. 24 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji; art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.
U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji; art. 379 k.p.c. z
art. 2, art. 5, art. 7, art. 30, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 174 i w związku z art. 178 ust. 1
Konstytucji; art. 91 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze
zm.; dalej: p.u.s.p.) z art. 2, art. 5 w związku z art. 10, art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 173 i art. 178 ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 21 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie rozstrzygnięcie
spowodowane było niewłaściwym określeniem przedmiotu skargi, brakiem związku pomiędzy zaskarżonym przepisem a podstawą rozstrzygnięcia
o wolnościach lub prawach skarżącego. Skarga nie zawierała również dostatecznego uzasadnienia zarzutów niekonstytucyjności
kwestionowanych przepisów. Częściowo zarzuty skargi zostały ocenione jako oczywiście bezzasadne.
Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, zastrzegając, że nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem jedynie w zakresie dotyczącym