Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 marca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 182/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 lipca 2009 r. skarżąca zarzuciła, że art. 2 ustawy z dnia
14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123; dalej: ustawa
o zmianie u.k.s.c.), rozumiany w ten sposób, że w sprawach wszczętych przed 2 marca 2006 r. do wnoszenia środków odwoławczych
– także od orzeczeń wydanych po 10 marca 2007 r. – stosuje się przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594; ze zm.; dalej: u.k.s.c.) w brzmieniu obowiązującym przed 10 marca
2007 r., jest niezgodny z art. 2 i art. 78 Konstytucji. Zgodnie z zaskarżonym przepisem, do spraw wszczętych przed dniem wejścia
w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Skargę konstytucyjną skarżąca wniosła w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem z 6 lutego 2009 r. (sygn.
akt I C 3/04) Sąd Okręgowy w Gdańsku odrzucił jej apelację z powodu nieuiszczenia opłaty podstawowej. Zażalenie skarżącej
na to postanowienie Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił postanowieniem z 16 kwietnia 2009 r. (sygn. akt I ACz 372/09).
W ocenie skarżącej normy zawartej w zaskarżonym art. 2 ustawy o zmianie u.k.s.c. nie sposób pogodzić z zasadą zaufania do
państwa i stanowionego przez nie prawa, wywiedzioną z art. 2 Konstytucji. Skarżąca argumentuje, że trudno dopatrzyć się uzasadnienia
dla rozszerzenia w czasie obowiązywania regulacji, która okazała się niedoskonała. Podnosi, że interpretacja zaskarżonego
przepisu prezentowana przez Sąd Najwyższy stanowi wybór jednej z – jej zdaniem co najmniej trzech – możliwości, a tym samym
zaskarżona norma nie spełnia w niezbędnym stopniu rygorów dostatecznej określoności. Zdaniem skarżącej, w prawie procesowym
regulacje o charakterze intertemporalnym powinny realizować postulat