Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 maja 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 182/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 4 lipca 2014 r. (data nadania) W.W. (dalej: skarżący) wystąpił
o zbadanie zgodności: po pierwsze, art. 39 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502; dalej:
k.p.) w związku z art. 415 i art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.;
dalej: k.c.) z art. 2, art. 24, art. 32, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji; po drugie, art. 921 § 1 k.p. z art. 2, art. 24, art. 32, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji.
Skarga została sformułowana w związku z następującą sprawą. Od 9 grudnia 2006 r. do 6 lipca 2007 r. skarżący był zatrudniony
na stanowisku prezesa zarządu w Pol-Euro Linie Żeglugowe Sp. z o.o. z siedzibą w Gdyni (dalej: spółka) na podstawie umowy
o pracę na czas nieokreślony. Uchwałą z 6 lipca 2007 r. rada nadzorcza spółki odwołała skarżącego z funkcji prezesa oraz zleciła
zarządowi zastosowanie wobec niego środków dyscyplinarnych, włącznie z natychmiastowym rozwiązaniem stosunku pracy z winy
pracownika. 6 lipca 2007 r. spółka rozwiązała ze skarżącym umowę o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. (bez zachowania okresu
wypowiedzenia). W chwili rozwiązania umowy o pracę skarżący objęty był ochroną przewidzianą w art. 39 k.p.
Od 1 lipca 2008 r. skarżący otrzymywał wcześniejszą emeryturę, przyznaną na podstawie art. 29 ustawy z dnia 17 grudnia 1998
r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zm.; dalej: ustawa o emeryturach
i rentach), w