Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 kwietnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 183/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 31 lipca 2009 r. skarżąca zakwestionowała zgodność art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i 2 oraz z art. 78 Konstytucji. Skarżąca stoi na stanowisku, że przewidziany w kwestionowanej
regulacji rygor odrzucania pism składanych przez profesjonalnego pełnomocnika, nienależycie opłaconych, bez wzywania do uiszczenia
opłaty, narusza konstytucyjne prawa do sądu oraz do zaskarżania orzeczeń zapadłych w pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej
zaskarżony przepis narusza również konstytucyjne prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została wyrządzona przez niezgodne z
prawem działanie organu władzy publicznej oraz zakaz zamykania sądowej drogi dochodzenia naruszonych wolności i praw.
Postanowieniem z 1 grudnia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W postanowieniu
wskazano, że merytoryczne rozpatrzenie sformułowanych w skardze zarzutów jest zbędne. Trybunał Konstytucyjny zacytował dwa
orzeczenia, w których zakwestionowane przepisy zostały poddane kontroli konstytucyjności. I tak, wyrokiem z 17 listopada 2008
r. Trybunał orzekł, że: „art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) w zakresie, w jakim
przewiduje, że sąd odrzuca nieopłaconą apelację wniesioną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, bez uprzedniego
wezwania do uiszczenia należnej opłaty, jest zgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej” (SK 33/07, OTK