Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 kwietnia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 183/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 lipca 2010 r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
„DAMARK Konsultant” (dalej: skarżąca) domaga się zbadania zgodności art. 78 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.; dalej: u.g.n.) z art. 2 i art. 45 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji
– w zakresie, w jakim z zaskarżonego przepisu wynika, że ciężar dowodu, iż istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty z tytułu
użytkowania wieczystego, spoczywa na właściwym organie jedynie w postępowaniu przed samorządowym kolegium odwoławczym, a przed
sądem powszechnym obowiązują zasady ogólne rozkładu ciężaru dowodu.
W świetle zaskarżonego przepisu wniosek użytkownika wieczystego o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu przysługującego
mu prawa jest nieuzasadniona albo uzasadniona w innej wysokości, składa się przeciwko właściwemu organowi administracji publicznej,
który zaktualizował opłatę, a ciężar dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na tym organie.
Skarżąca twierdzi, że kwestionowany przepis jest nieprecyzyjny, co narusza zasadę przyzwoitej legislacji (art. 2 Konstytucji).
W jej przekonaniu przepis ten naruszył przysługujące jej prawo do sądu i powiązane z nim prawo do równego traktowania (art.
45 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji). Po pierwsze, zdaniem skarżącej przyjęcie, że w postępowaniu sądowym toczącym
się na podstawie wniesionego sprzeciwu od orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego użytkownik wieczysty ma wykazać,
iż brak było podstaw do wypowiedzenia opłaty rocznej, uprzywilejowuje organ względem użytkownika. Po drugie, w ocenie skarżącej
taki rozkład ciężaru dowodu w postępowaniu sądowym uniemożliwia realizację prawa do obrony przed arbitralnym postępowaniem
organu administracji publicznej.
Skargę konstytucyjną skarżąca wniosła w związku z następującym stanem faktycznym. Z dniem 8 listopada 2005 r. skarżąca nabyła
prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w