Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 listopada 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 183/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez pełnomocnika, skarżący – J.P. – zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 58
ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010
r. Nr 176, poz. 1190, ze zm.; dalej: o.w.r.g.). Zaskarżonemu przepisowi o.w.r.g., rozumianemu w ten sposób, że termin 14 dni
do wniesienia protestu przeciwko ważności wyborów jest terminem zawitym i nie podlega przywróceniu, skarżący zarzucił niezgodność
z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 21 sierpnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu
tego orzeczenia wskazał, że argumenty skargi mające potwierdzić tezę o naruszeniu konstytucyjnych praw i wolności skarżącego
dotyczą innego przepisu niż wskazany w petitum skargi. Zdaniem Trybunału podstawą prawną – niekorzystnego dla skarżącego – orzeczenia sądu o pozostawieniu bez rozpoznania
protestu wyborczego (z powodu niespełnienia warunku określonego w art. 58 o.w.r.g.) był bowiem przede wszystkim art. 60 ust.
2 o.w.r.g. Trybunał zwrócił przy tym uwagę, że przyczynę naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu upatrywał skarżący nie tyle
w określeniu długości terminu do wniesienia protestu wyborczego, ile w niemożności jego przywrócenia przez sąd, w przypadku
gdy protest został wniesiony po upływie 14 dni. Niezależnie od powyższej okoliczności Trybunał uznał argumentację skarżącego
za oczywiście bezzasadną. Jako nieuprawnione ocenił porównawcze odwołanie się przez skarżącego do jakościowo odmiennych instytucji
prawnych z zakresu prawa cywilnego. Ponadto, za nietrafną uznał przeprowadzoną przez skarżącego interpretację stanowiska wyrażonego
w orzecznictwie dotyczącym procedury wyborczej, a zwłaszcza terminów do dokonania czynności związanych z kontrolą prawidłowości
przebiegu wyborów.
W zażaleniu na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący podniósł, że orzeczenie to zostało wydane