Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 kwietnia 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 184/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 1 ust. 4 w związku z art. 5 dekretu z dnia 28 listopada 1945 r. o przejęciu niektórych
nieruchomości ziemskich na cele reformy rolnej i osadnictwa (Dz. U. Nr 57, poz. 321), w zakresie, w jakim stanowił podstawę
do przejęcia na własność Państwa nieruchomości, które nie zostały przekazane osobom trzecim w drodze parcelacji, a pozostawały
we władaniu Państwa są niezgodne z art. 21 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 zd. 1 w związku z art. 2 i art. 64 Konstytucji. Skarżący
podnosi, że naruszone zostało jego prawo konstytucyjne – prawo własności. Naruszenie polegało na przymusowym odjęciu własności,
bez zachowania warunków uzasadniających ograniczenie praw i wolności konstytucyjnych określonych w powołanych wyżej przepisach
Konstytucji. Przedmiotem orzeczeń w niniejszej sprawie było chronione przez Konstytucję prawo własności. Na podstawę prawną
rozstrzygnięć, w tym podstawę wyroku Sądu Najwyższego, składała się między innymi decyzja administracyjna – zarządzenie Ministra
Rolnictwa z 10 kwietnia 1948 r. oraz zaskarżone niniejszą skargą przepisy dekretu z 28 listopada 1945 r. o przejęciu niektórych
nieruchomości ziemskich na cele reformy rolnej i osadnictwa, na podstawie, których wydano wskazane zarządzenie. Zarządzenie
Ministra Rolnictwa jest niewątpliwie podstawą prawną rozstrzygnięć sądowych, tym bardziej, że zgodnie ze stanowiskiem sądów
orzekających w sprawie, były one związane decyzją i nie mogły ustalać samodzielnie faktów i dokonywać rozstrzygnięć objętych
tym zarządzeniem. W związku z tym zarządzenie stanowiło element stanu prawnego, obok odpowiednich przepisów prawa cywilnego,
tyle tylko, że normy z niego wynikające miały charakter indywidualny i konkretny. Skoro podstawą do wydania zarządzenia były
przepisy zaskarżonego w niniejszej skardze dekretu, to tym samym składały się one, tyle tylko, że pośrednio, na podstawę rozstrzygnięcia
sprawy z powództwa windykacyjnego. Biorąc pod uwagę, iż sądy przyjmują, że gdyby decyzja była nieważna w stopniu rażącym