Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 maja 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 184/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 30 lipca 2010 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 110 § 2b-2i ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej k.k.w.) w brzmieniu nadanym przez art. 1 ust. 1 ustawy
z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 190, poz. 1475) z art. 2, art. 31 ust.
3, art. 32, art. 40 oraz art. 41 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Decyzją z 6 grudnia 2009 r. (nr 502/3506-08/09/A I)
Dyrektor Aresztu Śledczego w Poznaniu umieścił tymczasowo aresztowanego skarżącego na okres 14 dni w celi, w której powierzchnia
na jedna osobę wynosi mniej niż 3 m2. Decyzją z 18 grudnia 2009 r. (nr 502/3506-08/09/A I/1) Dyrektor Aresztu Śledczego w Poznaniu przedłużył okres umieszczenia
skarżącego w takiej celi na dalsze 14 dni. Decyzją z 30 grudnia 2009 r. (nr 502/3506-08/09/A I/2) Dyrektor Aresztu Śledczego
w Poznaniu uchylił poprzednią decyzję z 6 grudnia 2009 r. w związku z możliwością umieszczenia skarżącego w celi mieszkalnej,
w której powierzchnia na jedną osobę wynosi 3 m2.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że przepisy art. 110 § 2b-2i k.k.w., utrzymując możliwość tymczasowego umieszczenia
pozbawionego wolności w warunkach naruszających podstawowe wolności i godność jednostki, prowadzą do naruszenia art. 31 ust.
3 i art. 40 Konstytucji. Zdaniem skarżącego, stosowanie możliwości umieszczania skazanych w nieludzkich warunkach, w szczególności
wobec recydywistów, stanowi przejaw dyskryminacji i prowadzi do naruszenia art. 32 Konstytucji. Wprowadzenie szerokiego katalogu
podstaw ograniczenia powierzchni celi przypadających na osadzonego, w tym z przyczyn organizacyjnych, narusza konstytucyjną
zasadę traktowania pozbawionych wolności w sposób humanitarny (art. 41 ust. 4 Konstytucji).