Postanowienie TK z dnia 16 maja 2013, sygn. Ts 184/12

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 lipca 2012 r. H.P. zakwestionowała zgodność art. 16 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361, ze zm.; dalej: ustawa o księgach wieczystych) z art. 2, art. 21, art. 64 ust. 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem z 7 grudnia 2010 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa – X Wydział Ksiąg Wieczystych (dalej: Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa) oddalił wniosek skarżącej o dokonanie wpisu w księdze wieczystej. Po rozpoznaniu skargi, którą skarżąca wniosła na orzeczenie referendarza sądowego, Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa oddalił wniosek o dokonanie wpisu postanowieniem z 4 marca 2011 r. Sąd uznał, że nie ma podstawy do zastosowania w sprawie skarżącej art. 16 ustawy o księgach wieczystych, ponieważ w sprawie nie występuje żaden przypadek opisany w tym przepisie. Jednocześnie żaden przepis rangi ustawowej nie przewiduje możliwości ujawnienia ostrzeżenia wskazanego we wniosku. Postanowieniem z 23 stycznia 2012 r. (sygn. akt V Ca 2934/11) (doręczonym skarżącej 19 marca 2012 r.) Sąd Okręgowy w Warszawie – Wydział V Cywilny Odwoławczy (dalej: Sąd Okręgowy w Warszawie) oddalił apelację skarżącej od postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa z 4 marca 2011 r. W uzasadnieniu sąd podzielił argumentację sądu rejonowego, że nie ma jurydycznej podstawy do dokonania wpisu, którego domagała się skarżąca. Ponadto sąd stwierdził, że żądanie wpisu jest „niezasadne przede wszystkim dlatego, że w dziale III księgi wieczystej ujawnia się prawa osobiste i roszczenia, ale nie jakiekolwiek, lecz prawa lub roszczenia związane z prawem do nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta lub z osobą uprawnionego. Tymczasem roszczenie, na które powołuje się (…) [skarżąca],